De dood moet een Wener zijn

Kapuzinergruft Wien (bron: Wikimedia Commons)

In Wien mußt erst sterben, damit sie dich hochleben lassen. Aber dann lebst lang.
In Wenen moet je eerst dood gaan voordat ze je vieren. Maar dan leef je lang.
Helmut Qualtinger

Geen enkele Europese stad heeft zo'n intieme relatie met de dood als Wenen. De stad en haar
inwoners koesteren een vreemde liefde voor de dood, de eigen vergangelijkheid en de overledenen. In de kroeg bezingt men Magere Hein met een glas wijn in de hand in liederen als het bekende chanson 'Der Tod, das muss ein Wiener sein' [De dood moet een Wener zijn].

In een kip naar het hiernaamals

Sinds ik voor het eerst in Cadier en Keer de felgekleurde grafkisten uit Ghana heb gezien weet ik het zeker: ik wil in een kip begraven worden.

In Ghana zijn begrafenissen belangrijker dan bruiloften of welk ander feest ook. Familie, vrienden en kennissen komen bij elkaar om van de overledene afscheid te nemen. Voor de nabestaanden is het een kans om het leven van de overledene te vieren en de status en de rijkdom van de familie te tonen. Zij maken er met z'n allen een mooi feestje van.

Tyrk

Honden worden vaak de beste vriend van de mens genoemd. Mijn studiegenoot Flavien uit Kameroen verbaasde zich dusdanig over de vermenselijkte relatie tussen de Duitsers en hun honden dat hij een antroplogisch onderzoek startte. Drie jaar lang voerde hij interviews met hondenbezitters en verzamelde alles wat over honden te verzamelen valt, tot hondevoer toe. Hij huurde zelfs een kamer bij een familie met hond om de relatie mens - hond van dichtbij te bestuderen. Het verhaal van de Deense Broholmer hond Tyrk zou hem zeker tot verder historisch onderzoek hebben aangespoord.

Teddybeer Friedeltje in het IJslands Museum voor Schone Kunsten

Teddy Friedeltje reist de wereld rond en maakt selfies in musea. Afgelopen dinsdag was hij in Reykjavik om op de foto te gaan voor een van de bekendste schilderijen van IJsland, namelijk voor Þórarinn B. Þorlákssons 'Þingvellir'. Voor de IJslanders is Þingvellir een historisch belangrijke plaats. De nakomelingen van Ingólfur Arnarson, de stichter van Reykjavik, richtten hier in 930 het Alþing (parlament) op. Dit was de plaats waar 's zomers elk jaar de grootgrondbezitters, boeren, krijgslieden en handelaren bijeenkwamen om onderlinge vetes te beslechten, huwelijksverbonden aan te gaan, zaken te doen, recht te spreken, nieuwe wetten uit te vaardigen en om nieuws uit de verre uithoeken van IJsland uit te wisselen.